Endemik Kokulu Yarim

Gözlerim hep senin açtığın baharda, yalnızca benim için yeşeren bir çiçek sanmıştım seni. Oysa fark ettim ki, sen her mevsimde başkasına gülümseyen, rüzgârın peşinden savrulan bir kardelensin. Ben ise durgun bir gölün kıyısında, akıntısı olmayan sulara kürek sallayan bir kayıkçı gibi, boşuna çırpınıp duruyorum. Zamanla kuruyup toza dönüşeceğimi bilmeden. Yine de kırık düşlerimden kopardığım parçalarla sana çiçekler yapıp gönderdim. Ama sen gözlerini kapadın, beni görmek istemedin. İçindeki acıyı yüzüme fırlattın durmadan. Sessiz ve sağır yüreğim, bu hüzün karşısında yalnızca titredi. Sen anlamak yerine, en keskin sözlerinle yaraladın beni. Artık burnumda tüten o tanıdık kokun değil, nefesinden süzülen kanın kokusu var.