Enartis

Elmanın ısırıldığı o ilk gün, her şey değişti. Acıyla yoğrulan bir heykel gibi, kendimizi aynaların karşısına dikiverdik. Her bakışımızda dikine bir evren gördük; çoğu zaman burnumuzdan soluyarak, varoluşun bu bomboş coğrafyasında kaybolduk. Durmadan aradık Doğu’yu, illa ki Doğu’yu. Oysa ilk doğduğumuzda ne annenin adı vardı dilimizde ne de babanın. İlk hecelerimizle söylediğimiz tek şey "insan"dı. İn-san... İki hece, bir bütün. Bu hikâye, o hecelerin peşine düşenlerin öyküsü. Kırık aynalarda parçalanan yüzler, unutulmuş kelimeler ve arada kaybolan benlikler arasında gezinirken, belki de kendimizi yeniden bulacağız. Ya da kaybetmenin tam ortasında, bulmanın izini süreceğiz.