En Eski Yüz

Gece yarısının sisli sokaklarında, ayak sesleri yankılanıyor. Bir gölge, yokuşun tepesinde duraksıyor; ne yaklaşan ne de uzaklaşan, sadece orada, bekleyen. Odanın içi ıhlamurun kokusuyla, odun ateşinin çıtırtısıyla, radyodan süzülen kısık bir ezgiyle doluyor. Kar, düşünceleri ağırlaştırıyor, uykuya davet ediyor. Sonra birden, unutulmuş bir anın gölgesi pencerenin önünde beliriveriyor. Ay batarken, sokaklar eski acılarla kıvrılıyor; yalnız sesler, arsız bakışlar, dolmuşların boğucu kokusu, kuytularda solan aşklar... Pelin Buzluk, *En Eski Yüz*’de şehrin en karanlık saatlerini anlatıyor. Geçip giden, kuruyan, yeniden doğmaya çalışan. Hayat, bir meyhanenin köşesinde tek başına oturan bir kadının gözlerinden akıyor. Gecenin derinliklerinde kaybolan, ama bir türlü unutulmayan.