En Çok Seni Bekledim

Deniz kıyısındaki duvarın önünde durdu, parmakları taşlara kazınmış isimleri takip ediyordu. Bir zamanlar birlikte yazdıkları, şimdi yalnızca ona ait olan o sözcükler... İnsanlar sözlerini unutur, hayatlar kirlenir, büyümek acımasız bir unutuşa dönüşürdü. O gün kimse gelmemişti. Ne o, ne başkaları. Çakmağın titreyen ışığında, kendi adının altında bir cümle belirdi: *"En çok seni bekledim."* Gözleri yaşlarla bulanırken yumrukları duvara iniyordu. Sibel Öz’ün bu kısa ama derin romanı, sıradan insanların içine gömdükleri kederleri, tutunamadıkları anları ve sessizce taşıdıkları hasreti anlatıyor. Kırık umutların, yarım kalan sözlerin ve zamanla silinmeye yüz tutan izlerin hikâyesi.