Emzik ve Çivi

Pencerenin önünde durup bahçedeki kiraz ağacına bakarken, dallarına takılmış kırmızı meyveler gözüne takılıyor. Bir an önce gördüğü de kiraz, şimdi gördüğü de – beş saat sonra göreceği de aynı. Oysa kendine döndüğünde, bazen bir nefes alan, düşünmeyen, sadece var olan bir yaratık gibi hissediyor kendini. İnsan kalabilmek, her an aynı benlikte sabit durabilmek ne kadar zor. Daldan sarkan o meyveler gibi değişmeden kalmak mümkün mü? Ya da Seneca’nın dediği gibi, hep aynı kişi olmak gerçekten bu kadar imkansız mı? Ağaçlar üzmez belki, ama zamanın akışı içinde kaybolan benlik, insanı derin bir sorgulamaya iter. Kimi zaman bir emzik kadar yumuşak, kimi zaman bir çivi kadar sert – hayatın bu ikilemi arasında savrulurken, geriye sadece sorular kalıyor.