Emrah ile Selvihan

Sevgi, insanın özüne dönüşünün kapısıdır. Taşın soğukluğunda değil, yüreğin sıcaklığında anlam bulur. Peki ya kalbi taşlaşmış bir insanın sevgisinden ne kalır geriye? Sevmek, bir hünerdir; insana özgü, insana yakışan. Belki de gerçek irfanın ilk adımı, bu sevgiyi aşabilmektir. Nefsin esaretinden kurtulmanın, kalbin hükümdarlığını ilan etmenin yolu buradan geçer. Kısa bir ömürde kölelikten özgürlüğe uzanan bir yolculuktur bu. Madencinin karanlıkta cevheri bulması gibi, gönlün de derinliklerinde saklı huzuru keşfetmesidir. Rahatın kolaycılığına sırt çevirip, aydınlığa giden dikenli yolda yürümektir. Suda inci aramak gibi, zahmetli ama değerli olanı bulmaktır. İnsan ruhunun yücelere erişmesinin, kendi özüne dönüşünün adıdır sevgi.