Elzem

Sevgiyi gökyüzüne benzetenler, belki de hiç kaybetmemişti. Oysa bulutlar gibi dağılıp giden, bir türlü yerine oturmayan bir kalbin hikâyesi bu. Nasıl sevdiysem seni, nasıl da içimde büyüttüm; gözlerimin ardında sakladığım o sisli anılarla, yüreğimin derinliklerinde açtığım cennete hapsettim. Acı verse de, parçalasa da, tertemiz bir sevda vardı içimde sana karşı. Dağılmak yerine, gökyüzü gibi sabit kalmasını diledim hep. "Vazgeçilmezim" diye yazdım adını, gönlümün duvarlarına kazıdım. Ama sen, giderken gülüşünün gölgesinde kayboldun. Yalnızlığıma değil, yalnızlığa mahkûm ettin beni. Kısmet değilmiş demek, ne kadar hafif kalıyor şimdi. "İki" olamadık, "sıfır" kaldık. Canın sağ olsun senin, kahrolsun benimki. Unutma; sen, yanaklarıma düşen ilk gamze, hayatımın ilk ve son gayesiydin. Yanlış olduğunu bile bile seçtiğim, kalbime kazıdığım tek isimdin. Ve hâlâ öylesin... Elzem.