Elyazması Rüyalar

Nazlı Eray’dan, okuduktan sonra zihinde dönüp duran bir hikâye: *Elyazması Rüyalar*, gerçekle düş arasında kaybolanların, belleğin sisli koridorlarında dolaşanların öyküsü. Bir türbe, rüyalara yatmış insanlarla dolup taşarken, bu mekan zamanla yaşadığımız dünyanın tuhaf bir yansımasına dönüşüyor. Sulakyurtlu Kazım’ın gündüzle geceyi ayıran o ince çizgide sürdürdüğü yolculuğu, İstanbul’u rüyasında gören bir adamın anlattıkları, geçmişin gölgesinde sıkışıp kalan kırmızı ışıklı bir oda, kendi cenazesini taşıyan bir ölü... Hepsi, parçalanmış bir yaşamın izlerini sürüyor. Eray, fantastik gerçekçiliğin sınırlarını zorlayarak, anılarla rüyaları iç içe geçiriyor. Tanrı Ciguri ile yapılan sessiz konuşmalar, Alfred Jarry’nin absürt dünyası, Rimbaud’nun o ürkütücü sözü: *"Gerçek yaşam yok. Biz burada değiliz."* Her şey, belleğin karşı kıyısından bakılan bir otobiyografi gibi; hafif ama derin, kaygan ama unutulmaz..