Elveda Oblomov

Roman kişileri sayfalar arasında solup gitmez; bazen yaşamın ta kendisi olup çıkar karşımıza. Oblomov da öyle biri: hayata bakışımızın bir yüzü, sessiz bir aynası. Onun dünyasında yaşam, omuzlara çökmüş ağır bir yük gibi; ne nefes aldıran bir esinti ne de umut veren bir ışık var. Her şey, doğduğu günden beri öylece akıp gitmiş; beklentiler sönmüş, coşku yerini boşluğa bırakmış. Kendini parlatmak yerine silikleşmeyi seçmiş, tavan arasında toza bulanmış bir köşede saklanmayı. İçinde ne tutuşturacak bir kıvılcım ne de kurtaracak bir ateş kalmış. "Ateşim, yakacak bir şey bulamayınca kendi zindanını yaktı," derken, aslında var olmanın acımasızlığını anlatır. Yazar ise bu durgun suya taş atar. İnsanı ayakta tutanın sevinç, bağlayanın aşk olduğunu hatırlatır. Hayatın yüküyle ezilmek yerine, onu kucaklamanın yollarını arar. Oblomov’a veda ederken, aslında kendi içimizdeki uyuşukluğa da el sallarız; belki de yeniden uyanmak için.