Elveda Kapı Aralıklarımın Sevgilisi

Aşkın o keskin bıçağı, bir yaz akşamında ansızın saplanır yüreğine. Mevsimler bulanıklaşır, kışın ortasında bahar kokusu duyarsın; gece birdenbire gündüze döner, geriye sadece sen ve o kalır. Lavanta tazeliğinde bir iz bırakır gidişi, kimseye benzemez kokusu. Nefesini çektiğinde içine, baharın taptaze esintisi dolar ciğerlerine. Tozlu raflarda unutulmuş bir müsvedde gibi, varlığın silikleşir zamanla. Yol olur, rüzgâr olur, dayanılmaz bir sancıya dönüşür hasretin. Gözyaşların birbirine karışır, yalnızlık buz gibi çöker içine. Ayrılığın susuzluğu çölü andırır, yangın gibi sarhoş eder seni. Kapı aralığında süzülen son bakışın, can parçasıdır artık. Her şey dümdüz akar gider, sana ettiğin dualar boşa çıkar. Oysa o an, yokluğunda bile sana kavuşursun bir anlığına. Dünyanın cenneti, bir adım ötedeyken kaybolur gider. Aşk bir meşk olur, uzun bir kan kaybına dönüşür. Ve sonunda, kapı aralıklarının sevgilisine elveda demek zorunda kalırsın.