Elveda Güzel Vatanım Ciltli

1926 sonbaharı, hüzünlü bir dönemeç. İmparatorluk dağılmış, genç Cumhuriyet sendeleyerek ayağa kalkmaya çalışıyor. Bu karmaşanın tam ortasında, bir zamanların İttihat ve Terakki’nin gözü pek fedaisi Şehsuvar Sami var. Artık yorgun, geçmişin gölgesinde debelenen bir komitacı. Çevresinde dönen entrikalar, kaybettikleriyle yüzleşmeyi reddeden bir adamın hikâyesini anlatıyor. Bir yanda, hiç unutamadığı sevgilisi Ester, diğer yanda parçalanan bir ülke, dağılan bir şehir, paramparça olan bir hayat. Zihnini kemiren tek soru var: Devlet mi yücedir, yoksa insan mı? "Ölüm, şehirlerimizi yitirmekle başlar." Kim demiştir, hatırlamıyorum. Ama doğru. Hem de eksik. Ölüm, şehirleri kaybetmekle başlar, vatanı yitirmekle tamamlanır. Peki, vatan nedir? Sadece toprak, deniz, dağ, orman mı? Hayır. Annenin kokusu, babanın ak saçları, ilk aşkın izleri, çocuğunun gülüşü, dedelerinin mezar taşlarıdır vatan. Vatanı olmayanın hayatı da olmaz. Bu, bir zamanlar...