Elveda Diyorsun Eyvallah Diyorum

Celil Nalçakan’ın satırları, sanki aralanmış bir kapıdan süzülen anılar gibi karşınıza çıkıyor. "Elveda"nın ardından gelen sessiz bir "eyvallah"ın peşinde, nefes nefese bir yolculuğa çıkarıyor sizi. Her cümlesi, çocukluğunun sıcaklığına sarılmış; öyle ki yazarken duyduğu heyecan, sayfalara sinmiş. Okuyucuya dokunan, içten bir anlatımla örülü bu kitap, tıpkı sahnede canlandırdığı duyguları yazıya taşıdığı gibi, yaşamın kırılgan anlarını da ustalıkla aktarıyor. Cem Davran’ın şiirsel dokunuşunu andıran özgün üslubu, aktörlüğünden süzülen duygu yoğunluğuyla birleşince ortaya çıkan metinler, samimiyetin en yalın haliyle buluşuyor. Uzun süredir beklenen bu kitap, sonunda okuyucusuyla buluşmanın mutluluğunu taşıyor. Candaş Tolga Işık’ın da dediği gibi, Celil’in kalemi, yüreğinin derinliklerinden süzülerek kağıda dökülüyor. Hakan Altun’un her bir yazısını okurken hissettiği heyecan, aslında bu satırların ne denli.