Elma Kabuğu

Rüzgâr’ın resimlerindeki tuhaflık, aslında hiç de rastlantı değilmiş. Kâğıda döktüğü o çizgiler, içindeki karmaşayı yansıtıyormuş meğer. Babasının bakışlarındaki sessiz onayla birlikte, utançla karışık bir rahatlama kaplamış içini. Tam o sırada, dallardan kopardığı iki elma, parmaklarının arasında pırıl pırıl parlıyor. İlk ısırıkla birlikte diline yayılan tat, hem buruk hem de baştan çıkarıcı; ekşi ve tatlı, hayatın ta kendisi gibi. Kabuğu delip özüne ulaştığında, çekirdeklere kadar inmenin verdiği o garip huzuru hissediyor. Keşke bu mutluluğu paylaşacak, anlamını birlikte çözecek insanlar olsa yanında ya da en azından düşüncelerinde. Elmanın kabuğundan sızan özsu, içindeki sorulara karışırken, aradığı cevapların peşinde koşmaya devam ediyor.