Ellerin Elime Değdiği Zaman

Uzaklıklar bazen sadece bir adımdır, bazen de bir ömür. Mustafa Soyuer’in *Ellerin Elime Değdiği Zaman* romanı, ayrılığın acısını yürekte taşıyan iki insanın sessiz bağını anlatıyor. Sen orada bir gölge gibi dolaşırken, ben burada nefesini hissediyorum sanki. Soğuk bir akşamda sen üşüdüğünde, ben paltomu sıkı sıkı sarıyorum; sen hasta düştüğünde, benim de burnum akıyor. Saatler geçip de sen geciktiğinde, benim gözlerim hep saatte. Balkonundan sarktığında, benim başım dönüyor sanki düşecekmişsin gibi. Oysa sen hiçbir şeyin farkında değilsin. Kimse bilmiyor bu gizli bağı, bu paylaşılan yalnızlığı. Aynı gurbeti, aynı hasreti yaşıyoruz; aynı topraklara dönmeyi umuyoruz belki. Ama aramızdaki mesafe, bazen sadece bir nefes kadar yakın, bazen de sonsuzluk kadar uzak.