Ellerimizin Büyük Boşluğu

Uzaklardan yürüyüp geldik, yollar silindi ardımızda, sonunda senin kapına vardık. Artık sorma ne getirdik diye; yanımızda taşıdığımız her şey, aslında sensizliğimizin ağırlığı. Bu kitap, kaybın sessizliğinde açılan ellerin, boşluğa uzanırken bulduğu anlamı arıyor. Mevlana İdris, dilden çok yüreğe dokunan sözlerle, varlığın gölgesinde kalan yokluğu anlatıyor. Kırk sayfada toplanmış bu satırlar, insanın içindeki derin sızıyı, umutsuzluğun kıyısından umuda nasıl tutunduğunu gösteriyor. Her cümle, bir nefes gibi hafif, ama her kelime, bir dağ gibi ağır.