Elime Tutun

Dilsizliğin eşiğinde bir kadın, cinselliğini yitirmiş bir adamın gölgesinde, belleğin labirentlerinde kaybolur. Aslı Biçen’in bu kısa ama yoğun anlatısı, delilikle sınırda gezinen bir ilişkiyi, unutuşun ve anımsamanın çarpık aynasında resmediyor. Kadın, kelimeleri yavaş yavaş yitirirken, adamın suskunluğu da bedeninden taşar; ikisi arasında kurulan bağ, ne tam bir dokunuş ne de eksiksiz bir kopuştur. Oyunlar, geçici bir sığınak olur onlara – imgeleri donduran, acıyı unutturan, ama asla çözmeyen. Dış dünyaya karşı canlanan dil, içsel boşlukta yeniden susar. Bir anlık serinlik gibi, kaçınılmazın önünde gözlerini yummak gibi, geçip giden bir dalga gibi... Bu metin, varoluşun kırılgan dengesinde sallanan iki insanın, imkânsızı ararken buldukları o incecik ipi tutma çabasını anlatıyor.