Elimde Viyoletler Beklenen Sevgili

Selim İleri’nin kaleminden dökülen bu satırlar, zamanın ötesinde bir yolculuğa davet ediyor okuru. Mektuplar aracılığıyla örülen hikâye, bir devlet memurunun emeklilik öncesi sessizliğinde filizleniyor. Şefkati’ye yazılan her satır, geçmişin gölgeleriyle bugünün umutları arasında salınırken, yazarın bilinçli imla oyunlarıyla gerçeğin sınırları bulanıklaşıyor. Yaşamın yükünü taşıyan bu adam, hatıraların acısına rağmen rüyalarına tutunarak ayakta kalmaya çalışıyor. Her mektup, karşılıksız bir sesleniş, umutsuzluk kuyusunda titreşen bir ışık adeta. Piyanonun köşede duran sessizliği, müziğin tesellisiyle çatışırken, yazdıklarının bir gün okunup okunmayacağı bile belirsiz. Kendine acımayı bir kenara bırakıp cesaretle döktüğü bu satırlar, nefes alabilmek için yazılmış bir itiraf gibi. Okur, sayfalar arasında kaybolurken, bir yabancının kaderine ortak oluyor; acısıyla, susuzluğuyla, umutlarıyla.