Elim Sende

Çocukluğun en neşeli anlarından biri değil mi "Elim sende"? Koşarken nefes nefese kalır, arkadaşımıza dokunup ebe oluruz. Bir dokunuşla zincir başlar, oyun büyür, okul bahçesi kahkahalarla dolar. Ter içinde, toz içinde kalırız; beslenme kutusundaki poğaçayı, saçımızdaki tokayı unuturuz. Ama o an, sadece o an vardır: peşinde olduğumuz el, yakalamaya çalıştığımız gülüş. Peki ya bu dokunuşlar sadece ellerde kalmasaydı? Ya sevgi de aynı zincir gibi yayılsaydı? Birbirimize uzanan eller, yürekleri de birleştirseydi... Savaşlar, acılar, haksızlıklar belki de hiç olmazdı. Mehmet Güler’in romanı, bu hayali gerçeğe dönüştürüyor. Çocukluğunda en sevdiği arkadaşına elini ve kalbini bırakan birinin, yıllar sonra o izleri sürmesini anlatıyor. Kaybolan dostlukların, unutulan sevgilerin peşine düşen bir yürek... Ter içinde koşarken bırakılan ellerin, aslında ne kadar derin anlamlar taşıdığını keşfedeceksiniz.