Elifzede

Aşkın iki yüzü var bu hikâyede: biri ateş, diğeri buz. O, tutkunun alevinde yanıp kavrulurken; sevdiği, değişken rüzgârlar gibi savrulup duruyor. Bir eliyle bağlar kurarken, ötekiyle koparıyor her şeyi. Sözler dökülüyor dudaklardan, ama yürekler bir türlü anlaşamıyor. Elif’in saçları, kaşları, kirpikleri karanlık bir gecenin sessiz tanıkları gibi; aşkın acısını taşıyor her biri. Kalbin matemine terk edilmiş bir sevda bu. Sanki nefes almak yetmiyor artık, sanki sensizlik kör eden bir ışık gibi. Bebek ellerine bırakılmış bir aşkın son nefesini verişi... Göbek bağı kesilmiş gibi, doğmadan koparılmış bir bağın hüznü. Kirpiklerdeki siyah damlalar, kaybedilenin izlerini taşırken; yürek, bir daha sevmeyeceğine dair yeminler ediyor. Bu, aşkın değil, yarım kalanın hikâyesi.