Elifname

Sevgili, beni çoktan öldürdün; peki ruhunu benden saklamanın bahanesi neydi? Seni delicesine seven, yirmi birinci yüzyılın Mecnun’u gibi tutkuyla bağlanan bir adamın sadakati miydi seni korkutan? Unutmaya alışkınsın artık; eski sevdiklerini yüreğinde taşımak kolay, ama kendini tamamen sana adayan birini gözlerinde yok etmek cesaretini de gösterdin. Yıllarca beklediğim kapıdan girmeyecek, açtığın yaraları sarıp sarmalamayacak, birlikte kuracağımız hayallerin kırıntılarını bende bırakıp gidecek kadar özgürsün. Seni sevmek, benim için hem bir aşk hem de bir sondu.