Elif

Zamanın incecik iplikleri arasında savrulan bir yürek... Ömer Kayar’ın *Elif* romanı, yalnızlığın ağırlığını kanat çırpar gibi taşıyan bir adamın hikâyesine odaklanıyor. Her an, her nefes, sanki yılları yutuyor; gençlik umutları bir anda kırkların burukluğuna karışıveriyor. Gözlerinin önünde dans eden o bakışlar, kirpiklerin gölgesinde saklı bir oyun gibi. Neden kapatırsın gözlerini, diye soruyor içinden, sanki kaybettiklerini geri alabilecekmiş gibi. Ama kumar bu, her seferinde kaybedilen bir şeyler var. Yetmiş sayfalık bu kısa ama derin yolculuk, aşkın ve kayıp duygusunun izlerini sürüyor. Kelimeler, tıpkı perilerin dokunduğu o parıltılı hırka gibi, yüreğe dokunuyor; hem hafif hem de dayanılmaz. Sensizlik, bir kozanın içinde kanat çırpan kelebek misali, zamanın akışını değiştiriyor. Ve o, bu değişimin içinde kaybolup gidiyor.