Elif Ben

İstanbul’un kalbindeki Zeynep Kâmil Hastanesi’nde, sevgi dolu ve maddi imkânları yerinde bir ailenin ilk çocuğu olarak dünyaya geldim. Adım Elif’ti; anne babamın en büyük hayali olan bu bebek, onlar için paha biçilmez bir armağandı. Özellikle annem, sanki dünyanın en değerli hazinesini kucaklamış gibiydi. Geceleri baş ucumdan ayrılmaz, saçlarımı okşarken kokumu içine çeker, “Bu koku ne gül, ne menekşe… Sadece senin, benim canım yavrum” diye mırıldanırdı. Her anı dualarla süslenmişti; ben onun yaşama sebebi, gözünün nuruydum. Ailemdeki herkesin sevgisi, sanki üzerimde yoğunlaşmıştı; öyle ki bazen bu ilginin ağırlığını bile hissediyordum. İlk nefesimden itibaren, benim için özenle örülmüş bir sevgi ağı vardı etrafımda.