Elif Aşk Mim

Bir bilgenin parmakları arasında kaybolan kalem, kâğıt ve kibritin hikâyesi... "Yaz," der sadece, sesi rüzgârda savrulan bir yaprak gibi. Eline tutuşturduğu boş sayfalar, samandan bile hafif. "Yak," diye ekler ardından, şamdanın fitilini işaret ederek. Ateş yakmak kolaydır; bir kibrit, bir an, alev alır her şey. Ama yazmak? O, içindeki yangını kelimelere dökmek, sessizliği kağıda zincirlemektir. Hangi cesaretle başlanır bir devrime? Parmaklar titrer, kalem duraksar. Şamdanın ışığında dans eden gölgeler, yazılmamış satırların hayaletleri gibi. Belki de her aşk, önce kendi karanlığını yakmakla başlar. Sonra geriye kalan, sadece yazmaktır... ya da yanmak.