Elfida

Elfida'nın son sözleriyle birlikte kelimeler de tükenmişti sanki. Artık söylenecek hiçbir şey kalmamış, sessizlik her şeyi sarmalamıştı. O, vefanın ve fedakârlığın simgesi, ömrünü adadığı adama sırtını dönüp ağır adımlarla uzaklaşırken, zaman bile durmak istemiş gibiydi. Hasta bedeniyle zar zor ayakta duruyor, her adımında geçmişin yükünü taşıyordu. Ne bir vedalaşma, ne de son bir umut ışığı... Hayat, insana en acımasız darbesini tam kavuşmaya ramak kaldığında indirmiş, karşısına uçsuz bucaksız bir ayrılık denizi sermişti. Sahipsiz bir okyanusun dalgaları gibi kabaran hüzün, her şeyi yutmaya hazırdı.