Eleste & Ona Bir Söz Vermiştik

Bir zamanlar bir bütünün parçasıydılar; her biri ayrı, ama yine de bir arada. Oysa ansızın kopan bir sarsıntı, o bütünlüğü paramparça etti. Milyarlarca parça, boşluğa savruldu. Artok da onlardan biriydi. Çevresinde yalnızca sonsuz bir sessizlik, içini kemiren bir boşluk vardı. Diğerleri de aynı dehşeti yaşıyor olmalıydı; çünkü her biri, dağılmadan önceki o bütüne dönmek için çırpınıyordu. Korku, yalnızlık ve çaresizlik, her zerreyi sarıp sarmalamıştı. Peki ya yaratılışta verilen o unutulmuş sözler? Bu parçalanmışlığın içinde kaybolan anlamı, bu roman yeniden hatırlatıyor.