Elen

Ekrem Ekşioğlu'nun *Elen*'i, çölün ortasında bir vaha bulmuş gibi duran, susuzluğa derman arayanların hikâyesini anlatıyor. Roman, dervişlerin o dingin ama derin bilgisini taşır satırlarında; yazar ise olayların peşine düşmek yerine, onları uzaktan izleyip kaleminin ucuyla yakalar. Bu yaklaşım, öyküyü hem gizemli hem de büyüleyici kılar. Aslında *Elen*, bitmek bilmeyen bir savaşın gölgesinde yeşeren bir aşkın öyküsüdür: Elen ile Sinan’ın. Akıcı dili ve zaman zaman şiirin sınırlarına dokunan anlatımıyla okurken nefesinizi tutacakmışsınız gibi gelir, ama öyle olmaz. Sayfalar arasında durup düşünmek, belki de kendi iç yolculuğunuza çıkmak zorunda kalırsınız. Kim bilir, okudukça elinizden bırakacağınız anlar olur; çünkü aradığınız şey, aslında insanın ta kendisidir. Yazar, o anlarda sessizce fısıldar: "Önce kendinize bakın." Sizi bir bahçenin ortasına, aşkın tam göbeğine düşürür mü? Bunu ancak sayfaları çevirirken anlayacaksınız.