Elde Var Hüzün (Karton Kapak)

Şehir, Attila İlhan’ın dizelerinde bir hüznün gölgesinde can bulur; sokaklar ihanete tanıklık ederken, mahpuslar koğuşlarında özgürlüğün hayalini örer, sevdalar gizli dikişlerle dokunur. Ayrılıklar genç yürekleri yakar, tutsak mutluluklar bir anlık parıltılarla geçip gider. Her satır, aykırı yaşamların izini sürerken, zamanın boşluğunda savrulanları anlatır: *"Bir boşluktan düşersin, bir boşluktan sıçrarsın / elde kalan sadece hüzündür."* İlhan, toplumsal çığlıkları bireysel feryatlara dönüştürür; şiirini hem kalabalığın sesi hem de yalnızlığın fısıltısı yapar. *Yağmurda Sis Düdükleri’nden* *Rüya Bu Ya’ya*, *Zeynep Beni Bekle’den* *Kurtalan Treni’ne* uzanan yolda, her kelime bir direniş, her dize bir itiraftır. Gazeller, rubailer, serbest nazımlar... Hepsi, hayatın karmaşasında kaybolanların peşine düşer.