Elê

Elê’nin bakışları, tahta beşiğin üzerine işlenmiş desenlerde kaybolmuştu. Sallandıkça gıcırdayan beşik, dudaklarından dökülen ninninin nağmeleriyle birleşiyordu. Uçan bir sinek, bebekten bir türlü ayrılmıyor, kanatlarının vızıltısı bu sessiz şarkıya eşlik ediyordu. Havada asılı kalan melodi, beşiğin ritmiyle bütünleşirken, Elê’nin gözleri hüzünle doluyordu. Her şey, o anın içinde donup kalmış gibiydi.