El Gibi

Feride’nin hayatı, kaybettiklerinin gölgesinde şekillenmiş bir yolculuktu. Küçük yaşta kanatları kırılan bu kuş, yaralarını yüreğinin en derin köşesinde sakladı. Her kaybın ardından yeni bir umut doğsa da, çocukluğunun eksik kalan parçası hep içini burktu. Mehmet, onun en saf hayaliydi; beklediği, özlediği, sevdiği kişi. Ancak umutların en güzeli, bazen en acı gerçeklere dönüşürdü. Feride onu düşledikçe, bekledikçe, sevdikçe farkında olmadan kendi yarasını daha da derinleştirdi. İki kişilik sevmek, iki kat acı demekti belki de. Ta ki hiç gelmeyeceğini kabul edene kadar... O zaman anladı: Bazı hikâyeler, kavuşmakla değil, vazgeçmekle tamamlanırdı.