El Alem

Seninle karşılaştığımda içimde bir yangın vardı, ama onu gizledim. Öfke, umutsuzluk, acı... Hepsini sakladım ve ilk kez saklanmanın rahatlatıcı olduğunu hissettim. Bazen yaralarımız bize rehberlik eder, iyileşmenin serin patikalarında yürütür. Bazen de kim olduğumuzu örter, bizi kısır bir ateşin içine hapseder. O koridorlar sığınak da olabilir, cehennem de. Arada bir üçüncü bir kapı aralanır belki: Adına kabullenme derler. Akın Olgun’un bu yeni kitabında, yaralarıyla yüzleşen, ama her birimizin az çok aşina olduğu biçimlerde mücadele eden kadınların hikâyeleri var. Pes etmeyen, direnen, ama toplumun dayattığı zincirlerle boğuşan kadınlar. Bir dile, bir odaya, bir eve, bir kafese sıkışanlar... Kendi seslerini bulmaya çalışırken, bazen kaybolan, bazen de özgürleşen.