Eksik Heceler

Gece yarısı sessizliğinde, yazılmamış satırların gölgesinde kayboluyorum. Her harf, bir nefes gibi havada asılı kalıyor; bir araya gelip anlam oluşturamadan dağılıyor. Damarlarımdan süzülen kelimeler, kâğıda dökülmek yerine boşlukta eriyor. Silinip yeniden yazılıyorum, sanki hiç var olmamışım gibi. Senin adın, bir çağrı gibi yankılanıyor zihnimde – orada, ulaşılmaz bir noktada. Her hece, eksik bir şarkının nakaratı gibi tekrarlanıyor. Yazmak istiyorum, ama sayfalar bomboş kalıyor. Belki de asıl hikâye, yazılamayanlarda saklı.