Ehlidildeniz

Denizin derinliklerinde kaybolmuş bir ruh gibi, bazen hayatın kıyısına sürüklenir insan. Acının soğuk dalgaları arasında boynu bükülür, yüreği dağılır. Ama tıpkı selvi ağaçları gibi dimdik durmayı öğrenmek gerek; ellerini gökyüzüne açarak, içindeki fırtınaları sakinleştirerek. Bu yolculukta yalnız değilsin, çünkü acı da seni anlayacak gözlerle izliyor. Her nefes alışta, her adımda, yaşamın ağırlığını taşımayı seçmek, belki de tek kurtuluş. Kimi zaman kurbanlık bir koyun gibi görünsen de, aslında özgürlüğün eşiğinde duruyorsun. Boynunu eğme, ellerini aç; çünkü selvi gibi yükselmek, çam gibi kök salmak, ancak böyle mümkün.