Ehlibeyt Sevdası

Pir Sultan’ın izinde yürüyen bir yüreğin hikâyesi bu kitapta soluk buluyor. Hüseyin Kara, mahlasını da bu yoldan almış bir yolcu olarak, inancının ve sevdasının peşinden giderken çektiği çileleri, direnişin diliyle anlatıyor. Her satır, bir aşkın ve bağlılığın ifadesi; her kelime, bir davanın ateşiyle yanıyor. Bedeni yara alsa, beddualar yağsa da yolundan dönmeyen bir gönül, hakikat uğruna darağacına bile gülümseyerek yürüyor. Kara, Pir Sultan’ın emanetini sırtlanmış bir derviş gibi, genç kuşakları bu yolda buluşturmayı diliyor. "Sultanımın toprağı olsam" diye fısıldarken, aslında bir ömrün nasıl adanacağını gösteriyor. Batıldan hakka göçen bir ruhun, inancın ağırlığı altında nasıl dimdik durduğunu, dizelerle ve hikmetle örüyor. Çileler, yollar, ihanetler... Hepsi, bir sevdanın etrafında dönüyor. Bu kitap, o sevdaya tutunmanın, o yolda yürümenin destanı.