Ehl-i Sünnet Akaidi

Nişaburlu Feridüddin Attâr, Anadolu’nun tasavvuf geleneğinde derin izler bırakan bir isimdir. 12. ve 13. yüzyıllarda yaşamış olan bu büyük mutasavvıf, eserleriyle yalnızca İran coğrafyasında değil, Selçuklu ve Osmanlı topraklarında da etkisini göstermiştir. Mevlânâ Celâleddin Rûmî’nin henüz genç yaşta elini öptüğü ve kendisine hediye edilen *Esrârnâme*’yi ömrü boyunca yanından ayırmadığı Attâr, Moğol istilasının yarattığı kaos ortamında bile aşk ve hikmet dolu sözleriyle insanlara umut aşılamıştır. Nişabur, Orta Asya’dan Anadolu’ya uzanan göç yollarının kesiştiği bir kültür merkezi olarak, Oğuz ve Selçuklu düşüncesini besleyen önemli bir durak olmuştur. Attâr’ın eserlerinde bu topraklara özgü duyuş biçimleri, hayatın acı gerçekleriyle iç içe geçmiş tasavvufi anlatımlar dikkat çeker. Onun satırlarında, Anadolu’nun manevi iklimiyle buluşan derin bir bilgelik saklıdır. Yüzyıllardır dilden dile dolaşan.