Ehl-i Hizmet

Osmanlı’nın vakıf kültürü, gündelik hayatın her köşesine dokunan bir iyilik ağıydı. Yazın kavurucu sıcağında serin su sunmak için dağlardan getirilen karlar, kışın donmamaları için fakirlere dağıtılan odunlar, ormanlarda aç kalan kurtlara bırakılan etler... Çarşılarda hileli terazileri engellemek amacıyla konulan ölçü aletleri, kimsesizlerin cenazelerinin kaldırılması, dulların elinden tutulması, yetim kızlara çeyiz hazırlanarak düğünlerinin yapılması... Medreseler, hafız okulları, hadis meclisleri, aşevleri, hanlar, hamamlar, kuyular, su yolları, çeşmeler, sebiller, namazgâhlar... Hepsi, Allah rızası için yükseltilmiş eserlerdi. Okul çocuklarına giyecek ve yiyecek yardımı, bayramlarda kimsesiz çocukların yüzünü güldüren hediyeler... Osmanlı, hizmeti bir yaşam biçimi haline getirmişti; her bir taşın altında bir iyilik, her bir adımda bir merhamet yatıyordu.