Eğitim Gerçeğimiz

Okulun demir kapısından içeri adım attığımda, siyah önlüğün içinde kaybolan bir çocukluk vardı. İlk ders ziliyle birlikte susturulan sesler, tek bir kalıba dökülmeye çalışılan düşünceler, itaat etmeyi öğreten bir sistemin gölgesinde büyüdüm. Sıraların kahverengi ahşabı, oyunların, hayallerin, hatta gülmenin yasaklandığı bir hapishane gibiydi. Pencerelere çekilen siyah kâğıtlar, dış dünyaya bakmamızı engellediği gibi, içimizdeki merakı da kararttı. Eğitim, ezilenle ezen arasındaki dengesiz bir ilişki haline gelmişti; bizler, yıllarca boyun eğmeyi öğrenen nesiller olduk. Ama bu sistemin içinde bir şeyleri değiştirmek mümkün. Sessiz kalmak yerine, söz söylemenin gücüne inanıyorum. Eğitimin dönüşümü, ancak onun hakkında konuşmaktan, sorgulamaktan ve yeni yollar aramaktan geçer. Geçmişin yükünü sırtımızda taşımak yerine, geleceğe farklı bir bakış açısıyla bakmalıyız. Bu kitap, o farklı bakışın bir parçası olsun istedim.