Ecel

Küçük bedenine sığmayan bir cesareti vardı Ece’nin. Cinler, hortlaklar, karanlığın her türlü gölgesi onun adını fısıldardı korkuyla. Sanki bir mıknatıs gibiydi; bela peşini hiç bırakmaz, tehlike onu her köşe başında beklerdi. Boyu posu küçük olabilirdi ama gücü öyle değildi. Doğduğundan beri içinde taşıdığı yetenek, onu sıradan insanlardan ayırıyordu. Muskalardan geçilmeyen bilekleri, dilek ağaçları gibi sallanan nazarlıklarıyla dolaşırken bile kimse onun aslında korkusuz bir savaşçı olduğunu tahmin edemezdi. On altısında ilk büyük olayını yaşadığından beri hayatında cinler, büyüler ve ölüm kalım mücadeleleri eksik olmadı. Cinlerin efendisine meydan okur, hortlakları ateşe verirken bile tek korkusu, evdeki ufacık tefecik anneannesinin kaş çatmasıydı. İki ayrı dünyanın arasında sıkışıp kalmıştı: biri cehennem azabı gibi yoğun, diğeri cennet kadar huzurlu. Hangisinin gerçek, hangisinin kabus olduğunu kestiremiyordu artık.