Ebheri İsaguci ve Şerhi

13. yüzyıl, İslam düşünce dünyasında mantık biliminin altın dönemini temsil eder. Bu dönemde, eğitim kurumlarında temel ders kitabı olarak kullanılan özlü metinler ortaya çıkmış, bu eserler etrafında zengin bir şerh ve yorum geleneği oluşmuştur. Bu gelenek içinde en çok ilgi gören eserlerden biri, Esîrüddin Ebherî’nin kaleme aldığı ve "İsaguci" adıyla bilinen mantık risalesidir. Hem giriş hem de orta düzeyde okutulan bu metin, üzerine yazılan sayısız şerh ve hâşiye ile İslam mantık geleneğinin temel taşlarından biri haline gelmiştir. Ebherî’nin eseri, özellikle Hüsâmeddin el-Kâtî’nin şerhi ve Muhyiddin et-Tâlişî’nin bu şerhe eklediği hâşiye ile öne çıkmıştır. Ayrıca Molla Fenârî’nin "el-Fevâidu’l-Fenârîyye" adlı şerhi ve Ahmed b. Hızır’ın bu şerhe yönelik "Kul Ahmed" hâşiyesi de bu geleneğin en bilinen örnekleri arasında yer alır. Günümüze ulaşan en eski yazma nüshalardan derlenen bu çalışmalar, İslam.