Düzlükotu

Emek Servi’nin *Düzlükotu*, anlatıyı bir hatıra dokusuna dönüştüren, parçalı ama derinden bağ kuran bir roman. Burada hikâye, doğrudan verilmek yerine çağrışımlarla örülüyor; şiirler, anılar ve düşünceler, okuyucunun zihninde bir araya gelerek anlam kazanıyor. Kahramanın sözleriyle: "Başkalarını anlamamızı sağlayan şey, akıl dolu öğütler değil, paylaştığımız hikâyelerdir. Birinin öyküsü içimize işlemeden, masum kalamayız." Ne var ki, bu öyküler sahiplerine gelince bulanıklaşıyor. Gerçek, bir insandan diğerine yansıyan bir ayna oyununa dönüşüyor; kelimelerden arınmış, yaşanandan derin. Roman, sırların kulaktan kulağa aktığı bir yolculuğa çıkarıyor okuru. Her anlatıcı, sadece iletilmesi gerekeni taşıyor. Belki de bu yüzden, *Düzlükotu* şu gerçeği hatırlatıyor: İnsanlar, tüm farklılıklarına rağmen, duygularıyla birbirine bu kadar yakın olabilir. Yeter ki, anlatılanlar tüketilmesin; sadece dinlensin.