Düz Yokuşun Sakinleri

Bazı kadınlar hayatı bir yokuş gibi tırmanır; her adımda biraz daha eğilir, biraz daha sessizleşirler. Perdenin ardından izledikleri sokakta, ellerinde telefonlarıyla koşuşturan kalabalığın uzağında, yalnızlıklarını biriktirirler. Karnında biriken özlemler, bıktıkların, sakladığın yaralar... Hepsi zamanla ağırlaşan bir yük olur. Dışarıda gürül gürül akan hayat, onlarsız akıp giderken, onlar içlerindeki zehri fark etmeden, gölgelerine sığınarak yaşamaya devam ederler. Kimisi düz yolda yürüdüğünü sanır, kimisi ise dik yokuşun altında ezildiğini bilir ama başını kaldırmaz. Güçleri yettiğince dayanır, katlanmanın bir yolunu ararlar. Bu hikâye, o kadınların hikâyesi; içine kapananların, yaralarını kimseye göstermeyenlerin, hayatın kıyısında unutulanların... Belleri bükülürken bile gölgelerinde biriktirdikleri karanlığı taşıyanların.