Duygudan Şiire

Şairlerin dizelerinde saklı bir hayat var; bazen bir merdivenin basamağında, bazen alacakaranlığın kızıllığında gizleniyor. Ahmet Haşim’in o yavaş adımları, Tanpınar’ın zamanla dans eden satırları, Cahit Sıtkı’nın otuz beş yaşın hüznü… Hepsi birer anahtar gibi, kapılarımızı aralıyor. Melih Cevdet’in ağacı, aşkı öğrenirken nasıl da ürperiyor; Orhan Veli’nin İstanbul’u, sokaklarda dolaşan yalnızlığımızla buluşuyor. Yahya Kemal’in dediği gibi, bu şehir sevilmeden aşk anlaşılmaz. Oktay Rifat ise yalnızlığın ayak izlerini takip ediyor adeta. Şiir, beklemediğimiz bir anda karşımıza çıkar; sözcükler, dünyaya başka bir gözle bakmamızı sağlar. Bir dize, bir anda her şeyi değiştirir: ağaçlar konuşur, gökyüzü daha yakın gelir, insanlar daha gerçek. O an, kelimelerin büyüsüyle sarılırız; hayat, birdenbire daha derin, daha anlamlı görünür. Şairlerin sesi, içimizdeki sessizliği bozar ve her şeyi yeniden keşfederiz.