Duvarlarda Gözlerim Üşüyor

Gece, yalnızlığın soğuk nefesini üflediğinde, o kadın hâlâ orada durur: dolunay kadar parlak, ama bir o kadar da donuk bakışlarıyla. Var oluşunun ağırlığı, sessizliğin içinde erir; yalnızlık, kokuların arasında bir çiçek gibi açar. Acının eğittiği düşünceler, deneyimlerin ince dokunuşuyla yoğrulmuş, her davranışa eşsiz bir zamanlama sunar. İki yıldızın çekimi, aynanın derinliklerinde renklerin dansına dönüşür; karanlığın kaosu, ezgili bir sarhoşlukla mayalanır. Gözlerdeki ışık, aşkın sonsuz büyüsünü taşırken, mutluluk geniş bir ufuk gibi yayılır. Her satır, sessizliğin içinde gizli bir çığlık, her kelime, yalnızlığın dokusunda bir iz bırakır.