Dut Ağacının Gölgesi

İnsan, varlığını sürdürmenin ötesine geçip iz bırakmak ister çoğu zaman. Taşın, tuvalin ya da notaların ötesinde, sözcükler de bu arayışın en kalıcı yollarından biridir. Yazmak, yalnızca bir eylem değil, bir varoluş biçimidir aslında. Kimileri içinse bu, bir yükten çok doğal bir akıştır; kimi zaman dert, kimi zaman teselli olur. Felsefeciler, şairler, yazarlar – hepsi de dünyayı farklı gören, farklı duyumsayanlardır. Onların bakışı, sıradanın ötesine geçer; estetiği, düşünceyi ve duyguyu bir araya getirerek insanı insan yapanı hatırlatır. Adnan Deniz de bu iz bırakma serüveninin içinde yer alanlardan. Önce şiirleriyle, şimdi de öyküleriyle sözün derinliklerine dalıyor. Unutulup unutulmayacağı belki bilinmez, ama yazdıklarıyla bir iz bırakıyor. Orta Çağ’ın Mısırlı şairi Tovadros’un dediği gibi: "İnsan toprak olur, kemikleri çürür; herkesin kaderi bu. Ama yazanlar, okuyanlar var oldukça sonsuzlukta yaşar.