Dut Ağacında

Alnındaki o ince çizgi, sanki yılların yükünü taşıyan bir harita gibi. Gözlerinde saklı melankoli, bazen benim umursamaz iyimserliğimle çarpışıyor. David Bowie’nin bile şaşıracağı anlar yaşanıyor aramızda: Bir yanda çocukların yakana yapışan heyecanı, öte yanda ateşin içinde kaybolan bakışlar. Bazen korku, bazen aşk; bazen de ikisi birden, rüyaların gölgesinde dans ediyor. Metroda asılı tabelaların kederi havalanırken, senin yüzünle hayallere dalıyorum. Otobüste, Şili cevizlerini Cenevizli korsanlara uzatıyorum sanki. Sen siyah kadranlı saatinle vakti ölçerken, ben takvimlere çentik atıyorum, şehir haritalarına sarılıyorum. Sabahın ilk ışıklarıyla uyanıyorum, yaprakların hışırtısı yanağımda. Sen ise şifanın kırıntılarıyla sarılıp uyuyorsun, yanağından yanağıma süzülen bir dokunuş gibi.