Dut Ağacı

Mayevka köyüne ilk adım attığım gün, dut ağacıyla tanışmıştım. Henüz gençti, dalları taze, kökleri diri. Üç yıl, ardından on yedi yıl daha yan yana durduk; acısıyla tatlısıyla geçen her güne tanıklık etti. Zaman, ikimizi de yıprattı. Onun son demlerini gördüğümde, ayaklarımın ağırlığına rağmen yanına varmak istedim. Yerde uzanmış, kökleriyle son bir çırpınış içindeydi. Başında durup, dallarından köklerine kadar her zerresini süzdüm. Ne bir dokunuş ne de bir teselli fayda verecekti artık. Son nefesini verirken, sessiz çığlığı içimi dağladı. Eğilip, yattığı toprağa son kez baktım. Gözlerimle vedalaştım. Şimdi geriye, ona borçlu olduğum son görevi yerine getirmek kalmıştı. Kilere doğru yürüdüm; artık yapılması gerekeni biliyordum.