Düşürülen Maske

Kasvetli bir sonbahar sabahı, ava çıkmak için hazırlanan ağabeyim atının başında duruyordu. Gözleri görmeyen, yaşlı Labrador köpeği Caesar, bahçenin köşesinde tembel tembel uzanmış, beni fark eden tek canlıydı. Diğer köpeklerse neşeli insanların peşinde koşup durur, benden uzak dururdu. Ağabeyim, yakışıklı ve kendinden emin tavırlarıyla kapıda belirdiğinde, bu üstünlüklerine rağmen bize karşı nazik davranması hoşuma giderdi. "Latimer, neden tazılarla koşmaya çıkmıyorsun?" diye sordu dostça. "Bu kasvetli ruhlar için en iyi ilaçtır!" İçimden geçirdim: "Neşesiz mi? Senin gibi dar görüşlü biri, atının ötesini göremez. Dünyanın güzellikleri, senin gibi kör heveslilerin elinde kaybolup gider. Sağlam bir bencillik, iyi niyetli bir kibir... İşte mutluluğun sırrı bu.