Düş’müş

Özcan Temel’in *Düş’müş* adlı kitabı, şiirin sınırlarını esneten, okuru kelimelerin ardındaki çokkatmanlı anlamlarla yüzleştiren bir yolculuğa davet ediyor. Her dize, sanki bir terazinin iki kefesinde duruyor: Bir yanıyla düş, öte yanıyla düşüş... Şair, sözcükleri öyle bir yerleştirmiş ki, hangi anlamın ağır bastığını seçmek size kalıyor. Satır aralarında gizli bir ritim var; kimi zaman bir şarkı gibi akıyor, kimi zaman da sessizliğin içinden yükselen bir fısıltıya dönüşüyor. Bu şiirler, yalnızca kâğıt üzerinde değil, dergilerin sayfalarında, tiyatro sahnelerinde de soluk almış. Temel, yılların biriktirdiği izleri, anıları ve hayal kırıklıklarını öyle bir süzgeçten geçirmiş ki, ortaya çıkan her mısra, hem kişisel hem de evrensel bir dokunuş taşıyor. İbrahim Metin’in deyişiyle, "top sesleri ve gülleler arasından süzülen" bir yaşamın izleri, bu dizelerde saklı. Şairin kendi hikâyesi, kimi zaman bir gölge.