Düşlere Bağışladım Hayatı

Adın, varlığın sırrı mı yoksa yalnızca bir ses mi? Yaşamın tohumu toprağa düşmeden önce hangi sözcükle çağrılır? Muhammed Hikmet’in dizeleri, insanı adeta bir isimle doğuran, adını verenle var eden gizemli bir yolculuğa çıkarıyor. Mitolojik kahramanların gölgesinde, Endülüs’ün labirent sokaklarında, Orta Çağ’ın sisli meydanlarında dolaşırken, adın gücüyle şekillenen bir dünya karşılıyor okuru. Kadının erkekte saklı durduğu, göğün yere eğildiği, Rahman’ın ve Rahim’in adlarıyla örülen bir evrende, Adem’in bile yalnızca isimleri bildiği bir gerçeklik var. Her dize, adın ötesinde bir anlam ararken, insanın kendi varoluşunu sorgulamasına neden oluyor. Sözcükler, bir kaplanın pençesi gibi keskin, bir kımızın coşkusu gibi sarhoş edici; yaşamı düşlere bağışlamanın eşiğinde soluk alıp veriyor.