Düş Yakamdan Hayat

Annesi Ruhiye, ikinci günün sonunda oğlunun gerçekten ayrıldığını kabullenmek zorunda kalmıştı. Kahvehanedekilere uzattığı peçetede, dağılmış mürekkepli satırlar gözyaşının izlerini taşıyordu. "Ruhum," diye başlıyordu yazı, "bu dünyada ezik görünen, sevgi ve saygıdan boynu bükük kalan yanım! Gözlerini aç artık. Yanındayken anlamadılarsa, yokluğunda anlayacaklar. Hayallerinin Gülcemal Vapuru’na bin ve git. Para, bilet, hatta gönül bile istemez seni. Kalmak ölümden beterse... ne duruyorsun hâlâ?" Son cümle, ıslaklığın bulanıklaştırdığı mürekkeple kaybolup gitmişti. Sanki kelimeler, acının son damlasıyla silinmiş gibi.