DÜŞ ÖNÜME YALNIZLIĞIM

İstanbul’un kalabalığına on dört yıl dayandıktan sonra, artık buradan gitmenin vakti geldiğine karar verdim. Ne kadar denediysem de bu şehri, bu mahalleyi geride bırakamadım; ta ki bugüne kadar. Yarın, büyük ihtimalle son kez ayrılıyorum. Kız Kulesi’nin gölgesi, Galata’nın rüzgârı, Nişantaşı’nın sessiz sokakları belleğimde sadece birer anı olarak kalacak. Çamlıca’da içtiğim çaylar, adaların ismini bile bilmediğim ıssız kıyıları, sarayların görkemli duvarları – hepsi, artık uzaklarda unutulacak isimler olacak. Şehir hatları vapurlarının nemli havası, yosun kokusu da zihnimden silinip gidecek. Kimse uğurlamaya gelmeyecek; ne bir komşu, ne bir dost. Yalnız başıma, sessizce çekip gideceğim.